Şimdi… Bu satırları okumaya kalkan birileri, “saçmayı didiklemenin saçma olduğunu ileri sürüp, klavyenin del tuşuna basıp, bir başka saçmalığın içine dalabilir.

Ama bu satırları karalamaya çalışan bendeniz için, “kazın ayağı hiç de öyle değil…”

Yani;

“Mizah, gerçeğin tam anlamı ile kavranmasından doğar,” diyor ünlü bir düşünür…

Ve devam ediyor: “Gerçeği anlamaya başladığınızda, gülümsemeye başlarsınız…”

Mizah, kendi gerçeğimizle nesnel gerçekliğin karşılaşmasından meydana gelen şaşkınlıktan oluşur…

“Saçma”nın soykırımıdır bu… İşte mesele!

Zaten… Saçma ile hem-hal olmadan [gerçek anlamda] yaşayamazsınız.

Saçmanın derinliğinde yüzebilmek, insanın ulaşabileceği [en] üst düzey bir seviye, yani yüksekliktir.

Zihnimizle gülümser, ruhumuzla anlarız.

Beyin ise, sadece karşılaştırır, biriktirir ve can sıkar…

Böyle bir bütünlük içinde aklın egemenliğini, yaşamınızın pusulası kılabiliyorsanız, geriye bir tek zamanı doğru kullanmak kalıyor…

Doğruyu ulu-orta söylemek yetmez; çünkü gerçeğin zamanlama becerisine ihtiyacı vardır.

Ayrıca… Gerçek tektir; tekrarlanamaz, bölünüp ufalanamaz!

Ve geldiğimiz zeminde bir kez daha yineliyoruz:

- Yazmak, lafazanlık değildir!

Peki, o zaman bu satırlar niçin ısrarla karalanıyor?..

Bunun da hesabını vermek gerek…

Çünkü umutlandığım, umutlandıkça yakınlık duyduğum, yakınlık duydukça sevdiğim ve zaman geçtikçe [maalesef] az-biraz eskittiğim bazı insan kardeşlerimin yapıp ettiklerini ve hele hele yazdıklarını okuyunca bir hüzün kaplıyor içimi…

Bu hüzün kapkara bir umutsuzluğun içine doğru iteliyor tümcelerimi.

Sonra gökyüzü, deniz, İstanbullu şoför Ahmet, canım ciğerim işçi Kerim ve Kartallı Kazım geliyor aklıma…

Yine sonra… Saçmanın ta kendisine ulaşıyor ve …Tir-Tir serinliyorum.

İşte tam da o anda ince cılız bir gülümseme yapışıyor yanaklarımın iki kenarına.

- Kah/Gidi-Kah/Kah, diyorum kendimin kendisine.

Vaa.. mı bunun başka bir izah tarzı?