Sessiz sedasız toplum yararına çalışan birisine neden husumet beslenir?

Hele hele bu husumet, bir adım sonra -neredeyse- düşmanlığa kadar niye uzanır?

Çünkü bu tavır, “aslında böyle de davranılabilirmiş…” gerçeğini görünür kılar.

Bu görüntü, gerçekte hiçbir şey yapmayan ya da yapamayan insanlar için ağır bir yüktür.
Husumet ise, o yükten kurtulmanın en kısa yoludur.

Bir de kıyaslamadan kaynaklanan bir korku vardır.

- Ben de yapabilirdim, ama yapmadım, düşüncesi, insanı ya harekete geçirir ya saldırganlaştırır.
Çoğu zaman ikinci yol daha kısa ve kolaydır.

Ayrıca saf içtenlik ve iyilik fikri, çıkar üzerinden düşünen zihinler için tehdit edicidir.

Çünkü… İyilik ve içtenlik, herkese iyi gelmez.

Çünkü iyilik;

• Maskeleri düşürür
• Bahaneleri geçersiz kılar

Bu yüzden tarih boyunca:

Toplum için çalışanlar Kamu yararını savunanlar

… “zor” ve “uyumsuz” ilan edilmiş; çare olarak husumet ve düşmanlık duyguları ile karşılanmışlardır.

Sonra kıskançlık, aşağılık kompleksi, haset ve çekememe gibi birbirine benzer, birbirlerini çimdikleyen, birbiri üstüne yüklenip biriken duygular…

Sonra?

Sonra, yüze gülüp arkadan konuşmalar.

İki kadeh rakı yudumlayınca da bilinç altından karaciğere doğru kusulan sataşmalar, kuyu kazmalar.

İşte böyle mirim…

Mutfaktaki malzeme ile yapılacaktır, ne yapılacaksa ama...

Her mutfakta bir de çöp tenekesi vardır.

Ve son derece lüzumlu bir sepettir bu teneke…

Ve mutlaka tam olarak dolmadan [doldurulmadan] daha büyük çöp kutularına özenle boşaltılmalıdır!

Yoksa fosseptiğe mi?

Bu noktada kriter, çöpün pislik derecesi ile doğru orantılıdır.