Bir insanın, siyasetten hiç hoşlanmamasına rağmen günün önemli bir kısmını siyaseti izlemekle geçirmesinin ne ölçüde trajik bir olay olduğu konusunda sizleri bir dakikalık “düşünce sükûtu”na çağırıyorum.

Gerçekten bu çağrıma katılıp katılmadığınızı bilebilmem mümkün değil… Ama, yine de teşekkür ediyorum.

Siyaset kirli bir uğraş…

Özellikle de insani zaafların, öne geçme hırsının, insanları alt etme hırsının “öznel” bir yumağı…

Tamam öyle… Ama siyasetle ilgilenmek de ayrı, müstakil ve vazgeçilemeyecek bir sorumluluk yükü…

Bir koltuk ya da bir makama aday mısınız?..

Rakipleriniz vardır.

Bu rakipler kimlerdir?

İlk önce mensubu olduğunuz parti içinde o koltuğa aday gösterilme durumunda olan yandaşlarınız, arkadaşlarınız, hatta “yol”daşlarınızdır rakipleriniz.

Diyelim ki, alt ettiniz bu kişileri ve aday oldunuz…

Şimdi sıra, öteki partilerin adaylarını geçip, hedef bellediğiniz koltuğa oturmak için verilecek dişe-diş bir mücadeleye gelmiştir. Bu düzlemdeki politika, [sanki] daha meşruymuş gibi görünür uzaktan, yani karşıdan… Öyle ya, artık rakipleriniz kendi partinizden değildir. Rakiplerinizle artık aranızda [sanki] ciddi düşünce ayrılıkları, yöntem farklılıkları, ideoloji zıtlıklar vardır…

Acaba [gerçekten] bu öyle midir?

Diyelim ki, böyledir…

O zaman bir politikacı, [örneğin] Atatürk’ün kurduğu partiden nasıl olur da bir bakanlık [koltuğu] uğruna, “laiklik karşıtı eylemlerin odağı olduğu” Anayasa Mahkemesi Kararı ile kesin hüküm haline gelmiş bir diğer partiye “transfer” olabilmektedir?..

Üstelik, bu omurgasız, ilkesiz ve kültürü kıt ortamda, Kültür Bakanlığı koltuğuna fütursuzca oturabilmektedir?..

Oturabilmektedir!.. Hem de rahatlıkla, hiçbir [görünür] kaygı duymadan, tedirginlik yaşamadan, akan sudan, uçan kuştan utanç duymadan, “kaide”sinin üzerine rahatlıkla  oturabilmektedir!..

Politika kirli bir “zanaat…”

Politikanın kirliliği, gerçekte, dizginlenmemiş hoyrat ihtiraslarımızdan, sınır tanımaz bencilliklerimizden ve gözümüzün bebeği gibi sakınıp, sakladığımız ilkelliklerimizden kaynaklanmaktadır.

O zaman siyasetin kirliliğinden söz etmenin de bir anlamı kalmıyor.

Bu durumda şöyle denebilir mi acaba:

-         Siyaset, insanın kişiliğine tutulan bir aynadır… İnsanın özünün sınanmasına olanak sağlayan, bir sırat köprüsüdür.

Ancak, günümüzün siyasetine [nedense] böyle bir pencereden bakılmıyor…

Hiç kimseye aldırmayıp, siz bu pencerenin camlarını aralayıp bakmaya kalktığınızda ise, görünmez bir el, perdeyi indiriveriyor… Kala kalıyorsunuz karanlığın içinde, apışıyorsunuz.

İşte bu kör karanlığın içinde “Mustafa”laştırılmaya çalışılan Gazi Mustafa Kemal Atatürk, yılların ardından, imdadınıza şu önemli sözleri ile yetişiyor:

-         Asıl önemli olan ve memleketi temelinden yıkan ve halkı esir eden, içerideki cephenin suskunluğudur…

Gelin başta yaptığımız gibi “bir dakika” daha düşünelim, küçücük bir 60 saniye daha…

Saygıyla.

Bir kez daha.

Ve hep beraber.